Comfortzone

Dag 17, Praag - Vrsovice, 109 km (1351)

We zijn voor onze leeftijd best sportief, en ook wel avontuurlijk ingesteld, vinden we zelf, maar we houden ook van een beetje comfort. Goed ontbijt, rustige wegen, strak en droog asfalt, zonnetje erbij, aangenaam temperatuurtje, windje in de rug, fraaie vergezichten onderweg, biertje bij aankomst, warme douche, en veel stopcontacten om alle apparaten op te laden - zo ongeveer.

Na drie nachten en twee dagen Praag stapten we vanochtend om negen uur weer op de fiets voor een nieuw sportief en licht avontuurlijk tochtje.

De dag begon zoals voorzien. Het miezerde weliswaar, maar omdat het zondagochtend was viel het mee met de verkeersdrukte. De eerste vijf kilometer konden we de Moldau volgen en reden we vlot door, heel ontspannen.

Daarna bleek dat de maker van de GPS-route die we volgden heel eigenzinnige opvattingen had over waar je het best langs kunt rijden. We kwamen voor een hoog en potdicht hek te staan, na een paar kilometer door een bos te hebben gefietst, moesten een steile trap bedwingen en belandden op snelwegen, stations en woonerven. Toen we het navigatiesysteem tenslotte maar uitschakelden stonden we voortdurend stil, omdat we de verkeerde kant opreden en de goede niet eenvoudig was te vinden. Als dat tenslotte was gelukt vonden we onszelf terug op een modderig pad vol gaten, of een kletsnatte en hobbelige lappendeken van eindeloos hersteld asfalt.

De miezerregen, intussen, wist van geen wijken, en vergezelde ons bij elke beweging die we maakten.

En toen reed Henk lek. Een vlijmscherp steentje had zich door het ondoordringbare rubber van de peperdure Schwalbe Marathon achterband geboord.

Terwijl de oude Sjon (65) bijstand bood bij het plakken, maakte ik de foto’s. Binnen een kwartiertje was het gepiept, en kon de band er weer om. Met vereende krachten pompten we de band weer lekker hard op. Dat zag er goed uit!

Henk dacht er anders over.

“ Dit gaat niet goed!” riep hij, terwijl ik al aanstalten maakte ik weer in het zadel te klimmen. Daarna klonk een pistoolschot. Ik had dit geluid één keer eerder gehoord: in 1979, op de brug over de Donau, in Belgrado. Het pistoolschot bleek toen een klapband, maar het was wel even schrikken. Dat was ook nu het geval. De binnenband had klem gezeten tussen de velg en de buitenland. Gelukkig hebben we elk een reserveband mee.

Het was inmiddels half drie, en we besloten een hapje te gaan eten. De miezerregen ging over in een plensbui.

Daarna besloten we een Tsjechische bordjesroute te gaan volgen. Dat ging beter, al was het nooit langer dan een half uur droog.

Om zeven uur waren we eindelijk op de plaats van bestemming.

Het bleek een idyllisch oord. Werkelijk prachtig gelegen op het Tsjechische platteland. Maar onze kamer heeft geen elektriciteit, en geen wc of douche. Die zijn 100 meter verderop, net als de dichtstbijzijnde lichtbron. Het is een soort tiny house, nagelnieuw, en volledig uit hout opgetrokken.

We zijn vandaag uit onze comfortzone gestapt. En het bevalt eigenlijk uitstekend, we doen het heel goed met ons drieën.

Maar een lekker zonnetje zou morgen toch wel heel fijn zijn. En strak asfalt, een zwoel windje in de rug en nog een paar van die dingen die een fietsvakantie zo comfortabel, en toch sportief en avontuurlijk maken.